PostHeaderIcon ΤΟ ΜΟΝΤΕΛΟ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΤΑΕΚΒΟΝΤΟ

Ευρετήριο Άρθρου
ΤΟ ΜΟΝΤΕΛΟ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΤΑΕΚΒΟΝΤΟ
2. ΤΟ ΤΑΕΚΒΟΝΤΟ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
3. ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΤΑΕΚΒΟΝΤΟ ΤΑΙΡΙΑΖΕΙ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΟΠΟΥΛΑ
4. ΤΟ ΣΥΝΗΘΕΣΤΕΡΟ ΜΟΝΤΕΛΟ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΤΩΝ ΑΘΛΗΤΙΚΩΝ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
5. ΤΟ ΞΕΧΩΡΙΣΤΟ ΜΟΝΤΕΛΟ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΤΑΕΚΒΟΝΤΟ
Όλες οι Σελίδες
του Άρη Δελημήτρου - Καθηγητή Φυσικής Αγωγής
5ο DAN TAEKWONDO (W.T.F.) - 3o DAN HAPKIDO-HANKIDO (I.H.F.)
Α.Σ. ΤΑΛΩΣ © 2009

1. Η ΠΟΡΕΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΤΑΕΚΒΟΝΤΟ ΣΤΟΥΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ

Οι Ολυμπιακοί αγώνες με τον τρόπο που γίνονται στην σύγχρονη εποχή, είναι αλήθεια ότι απέχουν παρασάγγας από το αρχαίο Ελληνικό ιδεώδες των Ολυμπιακών αγώνων. Ξέχωρα όμως από αυτό οι Ολυμπιακοί αγώνες δεν παύουν να αποτελούν την πιο λαμπρή πανανθρώπινη εκδήλωση και συγκεντρώνουν πάντοτε το αμέριστο ενδιαφέρον όλου του πλανήτη. Μέσα από την λάμψη των Ολυμπιακών αγώνων φωτίζονται έντονα αθλήματα που τον υπόλοιπο καιρό τυγχάνουν ελάχιστης ή και καθόλου προβολής από τα ΜΜΕ και μέσα από τις μεγάλες εθνικές αγωνιστικές διακρίσεις γεννιούνται νέα είδωλα και πρότυπα για την νεολαία (που πάντα παρακολουθεί με μεγάλο ενδιαφέρον τους Ολυμπιακούς αγώνες), ενώ διαμορφώνονται και τάσεις ανάπτυξης και διάδοσης αθλημάτων μέσα σε μία χώρα, για τα αμέσως επόμενα χρόνια.

Αντικειμενικά με την απρόσωπη και αδιάψευστη γλώσσα των αριθμών το ΤΑΕΚΒΟΝΤΟ είναι το άθλημα, το οποίο εκτός του γεγονότος ότι είναι μία σταθερή πηγή μεταλλίων για την Ελλάδα από το 2000 (οπότε  και έγινε επίσημο Ολυμπιακό άθλημα) μέχρι και σήμερα, είναι μακράν το άθλημα με τον υψηλότερο συντελεστή στο κλάσμα: (συμμετεχόντων αθλητών σε Ολυμπιακούς αγώνες / κατάκτηση μεταλλίων σε Ολυμπιακούς αγώνες), για την Ελλάδα. Πιο συγκεκριμένα στο Σίδνεϋ το 2000 σε 3 συμμετοχές Ελλήνων αθλητών (Μουρούτσος, Νικολαΐδης, Αθανασοπούλου) πήραμε 1 χρυσό μετάλλιο (Μουρούτσος), στην Αθήνα το 2004 σε 4 συμμετοχές Ελλήνων αθλητών (Μουρούτσος, Νικολαΐδης, Αθανασοπούλου, Μυστακίδου) πήραμε 2 αργυρά μετάλλια (Νικολαΐδης, Μυστακίδου), στο Πεκίνο το 2008 σε 3 συμμετοχές Ελλήνων αθλητών (Νικολαΐδης, Μυστακίδου, Κούβαρη) πήραμε 1 αργυρό μετάλλιο (Νικολαΐδης) ενώ και στην Βαρκελώνη το 1992 (όπου το  ΤΑΕΚΒΟΝΤΟ ήταν άθλημα επίδειξης) σε 2 συμμετοχές Ελλήνων αθλητών (Δροσίδου, Μπάδας) πήραμε 1 χάλκινο μετάλλιο (Δροσίδου). Φτάνουμε έτσι στο εκπληκτικό, για τα αθλητικά δεδομένα της Ελλάδας, ποσοστό να έχουμε πάρει 5 μετάλλια ( 1 χρυσό – 3 αργυρά – 1 χάλκινο) (που θα μπορούσαν να ήταν και περισσότερα, αν δεν υπήρχαν σοβαροί τραυματισμοί και διαιτητικά σφάλματα εις βάρος των αθλητών μας), με μόλις 12 συμμετοχές Ελλήνων αθλητών μας (5/12) σε Ολυμπιακούς αγώνες. Με πιο απλά λόγια σχεδόν ο ένας στους δύο Έλληνες αθλητές  του ΤΑΕΚΒΟΝΤΟ που συμμετείχαν σε Ολυμπιακούς αγώνες,  έφερε μετάλλιο στην Ελλάδα!

Για να δώσουμε μία άλλη οικονομική διάσταση σε αυτό το γεγονός, θα αναφέρουμε ότι για να συμμετάσχει ένας Έλληνας πρωταθλητής οποιουδήποτε αθλήματος στους Ολυμπιακούς αγώνες, το Ελληνικό κράτος θα επιβαρυνθεί με τα έξοδα της αρχικής προετοιμασίας του, των μετακινήσεων του για να πάρει μέρος στις Ολυμπιακές προκρίσεις, της προετοιμασίας του αφού καταφέρει να πάρει την πρόκριση και των μετακινήσεων του από και προς το μέρος τέλεσης των αγώνων (και ας μην αναφερθούμε στα αντίστοιχα έξοδα των προπονητών και των συνοδών). Με αυτά τα δεδομένα τα χρήματα που ξοδεύει/επενδύει το Ελληνικό κράτος, για να συμμετάσχει ένας Έλληνας αθλητής στους Ολυμπιακούς αγώνες, στην περίπτωση των Ελλήνων αθλητών του ΤΑΕΚΒΟΝΤΟ έχουν την μέγιστη δυνατή απόδοση. Σημαντικό ρόλο σε αυτό παίζει το γεγονός ότι στο τουρνουά ΤΑΕΚΒΟΝΤΟ στους Ολυμπιακούς αγώνες μετά από πολύ δυνατές Παγκόσμιες και Πανευρωπαϊκές προκρίσεις προκρίνονται μόνο οι καλύτεροι 16 αθλητές-τριες σε κάθε κατηγορία βάρους, δηλαδή η «αφρόκρεμα» κάθε κατηγορίας, ενώ υπάρχουν κατηγορίες όπου η πλειονότητα των αθλητών που συμμετέχουν είναι ισοδύναμοι και το ποιοι θα πάρουν  τα μετάλλια εξαρτάται κυρίως από την κατάσταση που θα βρεθούν την συγκεκριμένη ημέρα των αγώνων.

Οι 12 συμμετοχές Ελλήνων αθλητών του ΤΑΕΚΒΟΝΤΟ σε 4 διοργανώσεις Ολυμπιακών αγώνων έγιναν από 7 διαφορετικούς αθλητές, ενώ τα 5 ελληνικά μετάλλια κατακτήθηκαν από 4 διαφορετικούς αθλητές. Όλοι οι Έλληνες αθλητές και αθλήτριες του ΤΑΕΚΒΟΝΤΟ που πήραν μέρος στους Ολυμπιακούς αγώνες είναι «πρωτογενή προϊόντα της Ελληνικής αθλητικής παραγωγής του ΤΑΕΚΒΟΝΤΟ», δηλαδή ξεκίνησαν από μικρά παιδιά να κάνουν ΤΑΕΚΒΟΝΤΟ σε Σωματείο της γειτονιάς τους, μαθαίνοντας το άθλημα από Έλληνες προπονητές και αφού πέρασαν σταδιακά από όλα τα αθλητικά στάδια ωρίμανσης, έφτασαν στην Εθνική ομάδα, όπου υπάρχει εκτός από τους Έλληνες προπονητές και ένας Κορεάτης, οι οποίοι και τους παρέλαβαν έτοιμους αθλητές, τους βελτίωσαν λίγο ακόμη και τους καθοδήγησαν με επιτυχία στους Ολυμπιακούς αγώνες.

 


2. ΤΟ ΤΑΕΚΒΟΝΤΟ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Αυτό που δεν είναι γνωστό στο ευρύ κοινό, είναι ότι το ΤΑΕΚΒΟΝΤΟ είναι το πρώτο ατομικό άθλημα στην Ελλάδα σε αριθμό ενεργών αθλητών, καθώς οι εγγεγραμμένοι στα μητρώα της Ελληνικής Ομοσπονδίας ΤΑΕΚΒΟΝΤΟ (ΕΛ.Ο.Τ.) ξεπερνούν τους 35.000(!). Φυσικά κάποιος αριθμός από αυτούς έχει πέσει σε αδράνεια, αλλά υπάρχει πολλαπλάσιος αριθμός αθλητών του ΤΑΕΚΒΟΝΤΟ που προπονούνται ενεργά χωρίς να έχουν Δελτίο Αθλητικής Ιδιότητας (Δ.Α.Ι.) στην ΕΛ.Ο.Τ., καθώς είναι πάγια τακτική πολλών Σωματείων να βγάζουν Δ.Α.Ι. σε έναν αθλητή μετά από 2 – 3 χρόνια προπόνησης, που συνήθως θα συμμετάσχει για πρώτη φορά σε επίσημους αγώνες της ΕΛ.Ο.Τ.. Στην δύναμη της ΕΛ.Ο.Τ. υπάγονται περίπου 600 Σωματεία ενώ υπάρχουν και άλλα περίπου 100 Σωματεία που καλλιεργούν το Ολυμπιακό άθλημα του ΤΑΕΚΒΟΝΤΟ (W.T.F.) έξω από τους κόλπους της ΕΛ.Ο.Τ., που όλα μαζί συμβάλλουν στην μεγάλη δυναμική του ΤΑΕΚΒΟΝΤΟ στην Ελλάδα, καθώς υπάρχει μία πολύ μεγάλη για τα Ελληνικά δεδομένα βάση ενεργών αθλητών και μέσα από τον πολύ μεγάλο αυτό συναγωνισμό και ανταγωνισμό, προκύπτουν πολλοί υψηλού επιπέδου αθλητές και αθλήτριες που διακρίνονται σε Πανευρωπαϊκό, Παγκόσμιο και Ολυμπιακό επίπεδο. Έτσι πίσω από την «βιτρίνα» των προβεβλημμένων Ελλήνων πρωταθλητών του ΤΑΕΚΒΟΝΤΟ που συμμετέχουν και κατακτούν μετάλλια με συνέπεια στους Ολυμπιακούς αγώνες, υπάρχουν πολλοί ισάξιοι Έλληνες πρωταθλητές που μπορούν να τους αντικαταστήσουν επάξια ανά πάσα στιγμή, καθώς και χιλιάδες μικρά παιδιά που τους θαυμάζουν και έχουν την διάθεση και το κρυφό όνειρο να τους μιμηθούν και να βαδίσουν στα χνάρια τους, τα οποία και εγγυώνται το λαμπρό μέλλον του Ελληνικού ΤΑΕΚΒΟΝΤΟ.

 


3. ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΤΑΕΚΒΟΝΤΟ ΤΑΙΡΙΑΖΕΙ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΟΠΟΥΛΑ

Ποιοι είναι πραγματικά οι λόγοι που το Ελληνικό ΤΑΕΚΒΟΝΤΟ (W.T.F.) έχει αυτήν την τεράστια ανάπτυξη και δυναμική στην Ελλάδα και τόσο μεγάλη και ζωντανή βάση παραγωγής αθλητών, την στιγμή που όλα σχεδόν τα ατομικά αθλήματα στην Ελλάδα είναι σε φθίνουσα πορεία, καθώς συρρικνώνεται η βάση των αθλητών τους και παράλληλα μεγαλώνει πολύ η απόσταση της βάσης τους από τους κορυφαίους πρωταθλητές τους, με αποτέλεσμα την αμφίβολη διαδοχή τους στο άμεσο μέλλον, ενώ παρουσιάζεται συχνότερα το φαινόμενο να αντιπροσωπεύουν σε μεγάλους αγώνες την Ελλάδα πρωταθλητές, που δεν είναι «πρωτογενή προϊόντα της Ελληνικής αθλητικής παραγωγής», οι οποίοι δηλαδή έμαθαν τα βασικά του αθλήματός τους και έφτασαν σε κορυφαία επίπεδα σε αυτό σε άλλη χώρα.

Για να απαντηθεί πλήρως αυτό το ερώτημα θα πρέπει να αναφέρω, ότι κατά την γνώμη μου ο μέσος Έλληνας δεν αγαπάει να κάνει αθλητισμό, δεν τον θεωρεί αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας του, ούτε έχει συναίσθηση της αναγκαιότητας του αθλητισμού για την σωματική αλλά και την και ψυχική του υγεία και την συναισθηματική του ισορροπία. Σε μεγαλύτερο ακόμη βαθμό ο μέσος Έλληνας απεχθάνεται την συστηματική, μεθοδική, εξαντλητική και συχνά μονοδιάστατη προπόνηση που απαιτεί ο πρωταθλητισμός σε όλα σχεδόν τα ατομικά αθλήματα, ενώ αντίθετα προτιμά, όχι τόσο την προπόνηση, όσο την αγωνιστική έκφραση των ομαδικών αθλημάτων, που του προσφέρει την χαρά του παιχνιδιού.

Στον αντίποδα αυτού, τα νέα Ελληνόπουλα διαθέτουν άριστες σωματικές προδιαγραφές, μεγάλες πνευματικές και ψυχικές ικανότητες που τους επιτρέπουν  να ασχοληθούν και να διακριθούν σε κορυφαίο επίπεδο σε όλα τα αθλήματα, αρκεί να τους κεντρίσουν δυνατά αυτά το ενδιαφέρουν και να κατορθώσουν να το κρατήσουν αμείωτο σε βάθος χρόνου, καθώς το μέγιστο ελάττωμα του λαού μας είναι ότι βαριόμαστε και  απογοητευόμαστε εύκολα και έτσι χάνουμε το κίνητρο και το ενδιαφέρον μας και παρατάμε ημιτελή την προσπάθειά μας.

Το ΤΑΕΚΒΟΝΤΟ (W.T.F.) σαν άθλημα και σαν αγωνιστική έκφραση έχει έναν ιδιαίτερο χαρακτήρα και μία μορφή που το κάνουν και ξεχωρίζει από όλες τις άλλες πολεμικές τέχνες, τα δυναμικά σπορ, τα μαχητικά αθλήματα και τα αθλήματα επαφής. Πιο συγκεκριμένα τον μοναδικό χαρακτήρα του αθλήματος του ΤΑΕΚΒΟΝΤΟ δίνουν κυρίως : η ρητή απαγόρευση χτυπημάτων με τα χέρια στο πρόσωπο του αντιπάλου, η χρήση σχεδόν αποκλειστικά των ποδιών σαν επιθετικά όπλα, η πλήρης επαφή στην εφαρμογή των χτυπημάτων, ο μεγάλος (10μ. Χ 10μ.) αγωνιστικός χώρος χωρίς περιορισμούς στα όρια του, η συνεχής κίνηση στον χώρο των αθλητών και η τεράστια πληθώρα των αγωνιστικών βηματισμών, καθώς και η φιλοσοφία της κόντρα επίθεσης (δηλαδή της επιθετικής άμυνας την στιγμή ακριβώς που εξελίσσεται η επίθεση). Όλα τα παραπάνω στοιχεία κάνουν το άθλημα του ΤΑΕΚΒΟΝΤΟ (W.T.F.) εξαιρετικά απαιτητικό σε φυσική κατάσταση, πολύ ιδιαίτερο από  τεχνικής άποψης (γιατί τα πόδια απαιτούν πολλαπλάσιο χρόνο εκπαίδευσης σε σχέση με τα χέρια, ώστε να γίνουν επαρκή επιθετικά όπλα), αλλά και με εξειδικευμένες αγωνιστικές τεχνικές που επιβραβεύουν την δημιουργικότητα, την ευστροφία και την φαντασία και τελικά το καθιστούν ένα πολύ ελκυστικό άθλημα κυρίως για τα μικρά παιδιά, που έχουν ανάγκη να εκφράζονται κινητικά πολύπλευρα και να κεντρίζεται συνεχώς το ενδιαφέρον τους.

Το ΤΑΕΚΒΟΝΤΟ είναι επιπροσθέτως εξαιρετικά δημοφιλές για τα κορίτσια,  τα γοητεύει αφάνταστα, καθώς από την φύση τους έχουν μεγάλη δύναμη και ευλυγισία στα κάτω άκρα (είναι αποδεδειγμένο ότι ελάχιστα υστερούν σε μυϊκή δύναμη, ενώ υπερτερούν αισθητά σε ευλυγισία στα πόδια έναντι των αγοριών) και ταιριάζει περισσότερο στην φύση τους να εκφράζονται με χτυπήματα με τα πόδια, παρά με χτυπήματα με τα χέρια (καθώς υστερούν σε μυϊκή δύναμη στα χέρια και στον κορμό έναντι των αγοριών). Δύο επίσης πολύ σημαντικοί παράγοντες που κάνουν τα κορίτσια να συρρέουν σε μεγάλους αριθμούς στο ΤΑΕΚΒΟΝΤΟ, αλλά και να ασχολούνται με ευχαρίστηση και αφοσίωση για πολλά χρόνια με αυτό είναι: α) δεν υπάρχουν σοβαροί τραυματισμοί στο πρόσωπο και αλλοίωση των χαρακτηριστικών του (π.χ. σπασμένη και παραμορφωμένη μύτη, κατάγματα σιαγόνων και ζυγωματικών, κακώσεις στα μάτια, σπασμένα δόντια, γδαρσίματα, ουλές κ.ά.) που είναι αποτρεπτικοί παράγοντες για ένα κορίτσι να ασχοληθεί με άλλα δυναμικά αθλήματα και μαχητικά σπορ, διότι αυτά προκαλούνται κυρίως από χτυπήματα με τα χέρια ή με το κεφάλι και όχι από χτυπήματα με τα πόδια (τα οποία είναι εξαιρετικά δύσκολο και σπάνιο να πλήξουν σοβαρά το κεφάλι και το πρόσωπο) και β) η προπόνηση στο ΤΑΕΚΒΟΝΤΟ, ακόμη και σε επίπεδο ακραίου πρωταθλητισμού, δεν «παραμορφώνει» το σώμα ενός κοριτσιού με αυξημένη μυϊκότητα στα χέρια και στον κορμό και δεν χαλάει στο παραμικρό της θηλυκές του γραμμές. Βέβαια αυτό ισχύει και για τα αγόρια, καθώς ακόμα και οι κορυφαίοι πρωταθλητές και οι πρωταθλήτριες του ΤΑΕΚΒΟΝΤΟ, διαθέτουν μεν ένα πολύ γυμνασμένο σώμα με μεγάλες αθλητικές δυνατότητες, αλλά δεν ξεχωρίζουν στο παραμικρό σωματικά από έναν μέσο γυμνασμένο άνδρα και μία μέση γυμνασμένη γυναίκα, όπως π.χ. συμβαίνει με κορυφαίους πρωταθλητές και πρωταθλήτριες άλλων δυναμικών και μαχητικών αθλημάτων, που είναι εμφανές από την σωματική τους διάπλαση, τις γραμμές του σώματος τους και την κατατομή των χαρακτηριστικών του προσώπου τους, ότι δεν είναι μέσοι άνθρωποι.

Το άθλημα όμως του ΤΑΕΚΒΟΝΤΟ (W.T.F.) είναι ένα πολύ μικρό κομμάτι της ολότητας της πολεμικής τέχνης του ΤΑΕΚΒΟΝΤΟ, που σαν μία ολοκληρωμένη πολεμική τέχνη έχει μία τεράστια ποικιλία πολύπλευρων ερεθισμάτων (Αυτοάμυνα, Πούμσε, Θραύσεις αντικειμένων, Πτώσεις, Κιρούγκι, Επιδείξεις) να προσφέρει στους ασκούμενους σε αυτό και να ανανεώνει συνεχώς το ενδιαφέρον τους για την προπόνηση σε αυτό, σε μεγάλο βάθος χρόνου. Αυτό ακριβώς το στοιχείο μαζί με το γεγονός ότι το ΤΑΕΚΒΟΝΤΟ έχει κατορθώσει να «παντρέψει» σε μία πολύ αρμονική σχέση, τον πλούτο και τις τεράστιες δυνατότητες σωματικής έκφρασης μίας ολοκληρωμένης πολεμικής τέχνης με τον αθλητισμό και την ελεύθερη γυμναστική στην πιο κλασική της μορφή, κάνουν το ΤΑΕΚΒΟΝΤΟ τόσο δημοφιλές στα παιδιά σε όλον τον κόσμο. Και βέβαια εξηγεί, ως έναν βαθμό και την πολύ μεγάλη απήχηση που έχει το ΤΑΕΚΒΟΝΤΟ στα απαιτητικά Ελληνόπουλα, που συρρέουν κατά χιλιάδες στα Σωματεία που το καλλιεργούν στην Ελλάδα, δημιουργώντας μία πολύ μεγάλη αθλητική βάση που τροφοδοτεί τις Εθνικές ομάδες με αθλητές υψηλού επιπέδου.

Το ότι όμως το ΤΑΕΚΒΟΝΤΟ έχει όλα τα παραπάνω πλεονεκτήματα και ταιριάζει στην ιδιοσυγκρασία των Ελληνόπουλων, δεν εξηγεί ολοκληρωτικά το γεγονός της μεγάλης άνθησής του στην Ελλάδα, την ίδια στιγμή που άλλα δυναμικά και μαχητικά αθλήματα, που επίσης έχουν σημαντικά πράγματα να προσφέρουν στα Ελληνόπουλα, ακολουθούν σταθερά φθίνουσα πορεία.

Όλη η αλήθεια για αυτό το γεγονός θα φανεί μόνο μέσα από την ανάλυση του μοντέλου ανάπτυξης του ΤΑΕΚΒΟΝΤΟ στην Ελλάδα, που θα προσπαθήσουμε να παραθέσουμε λεπτομερώς παρακάτω.

 


4. ΤΟ ΣΥΝΗΘΕΣΤΕΡΟ ΜΟΝΤΕΛΟ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΤΩΝ ΑΘΛΗΤΙΚΩΝ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Στην σύγχρονη Ελληνική πραγματικότητα ο μαζικός λαϊκός αθλητισμός υπάρχει μόνο στην σφαίρα της φαντασίας, ο σχολικός αθλητισμός είναι ανύπαρκτος, ούτε κουβέντα δεν μπορεί να ειπωθεί για πανεπιστημιακό αθλητισμό, το πρόγραμμα ανίχνευσης ταλέντων στα δημοτικά σχολεία ήταν μία φωτοβολίδα στο μακρινό παρελθόν και το μόνο ζωντανό κύτταρο αθλητισμού και παραγωγής αθλητών είναι τα ερασιτεχνικά αθλητικά Σωματεία.

Τα Σωματεία ιδρύονται από μία ομάδα ανθρώπων που αγαπούν τον αθλητισμό γενικά και ειδικότερα ένα συνήθως άθλημα, το οποίο και προσπαθούν να αναπτύξουν στην περιοχή στην οποία εδρεύουν, συνήθως με πολλές προσωπικές θυσίες σε χρόνο και χρήμα, με αντάλλαγμα την δημιουργική ενασχόληση των νέων (αρχικά συγγενών, φίλων και γειτόνων)  με τον αθλητισμό και την ανάπτυξη του συγκεκριμένου αθλήματος που έχουν επιλέξει.

Ο Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Σωματείου είναι αυτός που χαράζει την πολιτική του Σωματείου, ο Έφορος είναι ο συνδετικός κρίκος του Δ.Σ. με τον  προπονητή και τους αθλητές και ο προπονητής είναι η «καρδιά» του Σωματείου, αφού από την προσωπικότητα και από την ποιότητα της δουλειάς του εξαρτάται το έργο που θα παράξει το Σωματείο.

Οι πόροι των  Σωματείων είναι σχεδόν αποκλειστικά οι συνδρομές των μελών τους και σε μερικές περιπτώσεις οι τυχόν  κρατικές επιχορηγήσεις (Γ.Γ.Α., Ομοσπονδία, Δήμος, κ.λ.π.) και οι δωρεές ιδιωτών. Από αυτό φαίνεται ότι τα έσοδα των Σωματείων είναι πενιχρά και ότι τα περισσότερα Σωματεία παλεύουν κάθε μέρα για την επιβίωσή τους. Τα Σωματεία λοιπόν είναι προϊόντα καθαρά ιδιωτικής πρωτοβουλίας, όμως το «όνειρο ζωής» για τα περισσότερα από αυτά είναι να γίνουν αμιγώς κρατικοδίαιτα και να μην εξαρτώνται σχεδόν καθόλου από τις συνδρομές των μελών τους για την επιβίωσή τους.

Το συνηθέστερο μοντέλο αρχικά επιβίωσης και κατόπιν ανάπτυξης της πλειοψηφίας των Σωματείων στην Ελλάδα, άσχετα με το ποια αθλήματα καλλιεργούν, είναι η προσκόληση σε κρατικές κτιριακές εγκαταστάσεις (ανοιχτά ή κλειστά γήπεδα, κλειστές αίθουσες κάτω από τις κερκίδες γηπέδων, δημοτικές εγκαταστάσεις, κ.λ.π.), πληρώνοντας πολύ μικρό, ή και καθόλου ενοίκιο και συνήθως καθόλου άλλα πάγια έξοδα (ρεύμα, νερό, δημοτικά τέλη) και έξοδα συντήρησης και καθαριότητας, ενώ νοικιάζουν -μόνο αν είναι απαραίτητο- έναν πολύ μικρό χώρο (με αντίστοιχα πολύ χαμηλό ενοίκιο), για να στεγαστούν τα γραφεία και η έδρα του Σωματείου.

Η υπερκείμενη αρχή ενός Σωματείου που καλλιεργεί ένα άθλημα είναι η αντίστοιχη Ομοσπονδία, η οποία και επιχορηγείται ετησίως από το κράτος, έτσι ώστε: α) να καλύπτει τα λειτουργικά της έξοδα, β) να συντελεί με συντονισμένες ενέργειες στην ανάπτυξη  και την διάδοση του αθλήματος που καλλιεργεί και αντιπροσωπεύει               (διενέργεια Πανελληνίων πρωταθλημάτων και συγκρότηση εθνικών ομάδων), γ) να επιχορηγεί, αν περισσεύουν χρήματα, άμεσα οικονομικά τα Σωματεία που υπάγονται σε αυτήν, για να βοηθήσει στην επιβίωσή τους.

Για να σας δώσουμε ένα παράδειγμα με αριθμούς, π.χ. το κράτος επιχορηγεί μία Ομοσπονδία με 500.000 Ευρώ για το έτος 2008. Αφού λοιπόν αυτή η Ομοσπονδία καλύπτει τα λειτουργικά της και τα άλλα της έξοδα με 200.000 Ευρώ, αποφασίζει να διαθέσει,  όπως οφείλει, τα υπόλοιπα 300.000 Ευρώ σε ισόποσα μερίδια στα 60 Σωματεία που ανήκουν στην δύναμή της, οπότε και επιχορηγεί το καθένα από αυτά τα Σωματεία με 5.000 Ευρώ. Τα χρήματα αυτά επαρκούν συνήθως για να καλύψουν τον ετήσιο μισθό ενός προπονητή και έτσι να εξασφαλίσουν σε ένα Σωματείο ένα από τα βασικά λειτουργικά του έξοδα.

Ευνόητο είναι ότι εάν τα Σωματεία που ανήκουν στην δύναμη της ως άνω Ομοσπονδίας ήταν πολλαπλάσια (π.χ. 200 αντί για 60), τότε και τα λειτουργικά της έξοδα θα ήταν αναλόγως περισσότερα, π.χ. 400.000 Ευρώ, οπότε  και σε συνάρτηση με τον αυξημένο αριθμό τους, αντίστοιχα θα μειωνόταν η ετήσια επιχορήγηση σε κάθε Σωματείο στα 500 Ευρώ. Είναι συνεπώς επιλογή και πάγια πολιτική πολλών Ομοσπονδιών να μην επιθυμούν την αθρόα δημιουργία και ένταξη Σωματείων στην δύναμή τους, προκειμένου να μπορούν να βοηθούν οικονομικά με πιο πολλά χρήματα ετησίως, λιγότερα μεν Σωματεία, αλλά με πιο εξασφαλισμένη την επιβίωση αυτών. Όταν τώρα αυτή η Ομοσπονδία διοργανώνει το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα, τα 60 Σωματεία που υπάγονται σε αυτήν θα κατεβάσουν πολύ λιγότερους αθλητές από ότι εάν ήταν 200 Σωματεία, με περισσότερες συνεπώς μαθηματικά ελπίδες διάκρισης, για κάθε έναν από αυτούς ενώ και η διασπορά των μεταλλίων θα είναι πολύ καλύτερη στα 60 Σωματεία σε σχέση με τα 200 Σωματεία. Αυτό έχει μεγάλη σημασία καθώς η Γ.Γ.Α. επιχορηγεί έκτακτα ετησίως με ένα ποσό τα Σωματεία, ανάλογα με το πόσα μετάλλια κατέκτησαν οι αθλητές τους στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα. Αυτό το ποσό αποτελεί ένα επιπλέον έσοδο από κρατική πηγή για το Σωματεία και εννοείται ότι είναι μεγαλύτερο, όσο μικρότερος είναι ο συναγωνισμός στα Πανελλήνια πρωταθλήματα και πιο εύκολη μαθηματικά η κατάκτηση μεταλλίων από τους αθλητές του κάθε Σωματείου. Βέβαια αρκετά Σωματεία λαμβάνουν και  τακτική επιχορήγηση από την Γ.Γ.Α., άσχετα από τις αγωνιστικές  διακρίσεις που θα φέρουν στα Πανελλήνια πρωταθλήματα. Αν στα παραπάνω προσθέσουμε και τις τακτικές και έκτακτες επιχορηγήσεις που παίρνουν πολλά Σωματεία από τον Δήμο στον οποίο εδρεύουν, τότε έχουμε την πλήρη εικόνα της κρατικής βοήθειας σε ένα  αθλητικό Σωματείο.

Τα προτερήματα αυτής της πολιτικής είναι: α) σχεδόν η παντελής  έλλειψη πάγιων εξόδων, β) η κάλυψη του μεγαλύτερου μέρους των λειτουργικών εξόδων από κρατικούς πόρους, γ) η δυνατότητα πολύ χαμηλής μηνιαίας συνδρομής για τα μέλη τους, δ) η εξασφαλισμένη επιβίωση του Σωματείου άσχετα από την εισροή νέων μελών.

Τα μειονεκτήματα τώρα αυτής της πολιτικής είναι: α) η εξάρτηση από τα κρατικά κονδύλια και κατ’ επέκταση και από τις  διαθέσεις αυτών που τα διαχειρίζονται, β) η έλλειψη ενός χώρου άθλησης που θα χρησιμοποιείται αποκλειστικά και μόνο από τους αθλητές του Σωματείου, που θα είναι πλήρως διαμορφωμένος και εξοπλισμένος για τις ανάγκες του αθλήματος που καλλιεργεί το Σωματείο και που θα είναι διαθέσιμος όλες τις ώρες της ημέρας, σε εβδομαδιαία βάση για τις προπονήσεις των αθλητών του, γ) η απουσία ισχυρού κινήτρου για την προσέλκυση πολλών νέων μελών και αθλητών και κατά συνέπεια για την ανάπτυξη του αθλήματος που καλλιεργεί το Σωματείο, δ) η μεγάλη πίεση για διάκριση στους αθλητές, που τους διώχνει μακροπρόθεσμα από το Σωματείο και από τον αθλητισμό.

 


5. ΤΟ ΞΕΧΩΡΙΣΤΟ ΜΟΝΤΕΛΟ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΤΑΕΚΒΟΝΤΟ

Αντίθετα τώρα με το συνηθέστερο μοντέλο επιβίωσης και ανάπτυξης που ακολουθεί η συντριπτική πλειοψηφία των ερασιτεχνικών Σωματείων στην Ελλάδα (το οποίο και παρουσιάσαμε αναλυτικά παραπάνω) το Ελληνικό ΤΑΕΚΒΟΝΤΟ έχει τραβήξει έναν τελείως διαφορετικό δρόμο, ο οποίος και το οδηγεί σε αυτήν την ραγδαία και αλματώδη του ανάπτυξη σε όλα του τα επίπεδα. Υπάρχει η άποψη στον κόσμο ότι το Ελληνικό ΤΑΕΚΒΟΝΤΟ γνώρισε αυτήν την εντυπωσιακή πρόοδο μετά το 2000, που το ΤΑΕΚΒΟΝΤΟ μπήκε στο επίσημο πρόγραμμα των Ολυμπιακών αγώνων και το γεγονός ότι στους αγώνες του Σίδνεϋ το 2000, ο Μιχάλης Μουρούτσος κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο, γεγονός που τάραξε τα νερά στα δυναμικά αθλήματα στην Ελλάδα.

Η προσωπική μου άποψη, που βασίζεται στην καθημερινή μου επαφή με το Ελληνικό ΤΑΕΚΒΟΝΤΟ εκ των έσω, συνεχώς από το 1989 μέχρι και σήμερα, είναι ότι αυτό επηρέασε μεν θετικά, αλλά σε πολύ μικρότερο βαθμό από όσο πιστεύεται, την ανάπτυξή του, η οποία είχε δρομολογηθεί πολύ νωρίτερα. Επίσης πιστεύω ακράδαντα, ότι ακόμη και αν από σήμερα και στο εξής το ΤΑΕΚΒΟΝΤΟ βγει από το πρόγραμμα των Ολυμπιακών αγώνων, αυτό δεν θα επηρεάσει στο παραμικρό αρνητικά την περαιτέρω του ανάπτυξη και θα προσπαθήσω παρακάτω να το τεκμηριώσω αυτό.

Οι άνθρωποι λοιπόν που διαχειρίστηκαν τις τύχες του Ελληνικού ΤΑΕΚΒΟΝΤΟ (W.T.F.), στις αρχές της δεκαετίας του 80, που αυτό άρχισε να μπαίνει δυναμικά στην Ελληνική καθημερινότητα, είτε από έμπνευση, είτε από συμπτώσεις, είτε ακολουθώντας κάποιο όραμα, στήριξαν το μοντέλο ανάπτυξής του σε έναν δρόμο τελείως έξω από την πεπατημένη. Βασίστηκαν κυρίως στην επίγνωση τους ότι είχαν στα χέρια τους ένα πολύ δυνατό «προϊόν» με τα εξής μεγάλα πλεονεκτήματα: συνδυασμός μίας ολοκληρωμένης πολύπλευρης πολεμικής τέχνης με έναν αστείρευτο πλούτο πολυποίκιλων κινητικών ερεθισμάτων, που συνδυαζόταν ιδανικά με την κλασική μορφή του αθλητισμού και της ελεύθερης γυμναστικής με τις άπειρες δυνατότητες της, το οποίο είχε μία πολύ ξεχωριστή και ιδιαίτερη αγωνιστική μορφή, προσιτή και αγαπητή και για τα κορίτσια και για τα αγόρια, το οποίο ταίριαζε αφάνταστα στην ιδιοσυγκρασία του Έλληνα και το οποίο γοήτευε τα Ελληνόπουλα και είχε όλα τα εχέγγυα από την φύση του να τα κρατήσει για χρόνια μέσα στα γυμναστήρια, με τα πολυδιάστατα ερεθίσματα που μπορούσε να τους προσφέρει και τελικά να τα κάνει να το αγαπήσουν. Αποφασίστηκε λοιπόν να μην ακολουθηθεί για το Ελληνικό ΤΑΕΚΒΟΝΤΟ ο δρόμος της κρατικής εξάρτησης και της ελεγχόμενης ανάπτυξης που θα εξασφάλιζε σίγουρη επιβίωση, αλλά αντίθετα να αφεθεί αυτό το χαρισματικό «προϊόν» καθαρά στην ιδιωτική πρωτοβουλία και στήριξη και να υπαχθεί στους σκληρούς νόμους της ελεύθερης αγοράς, στην προσφορά και στην ζήτηση, εκεί όπου ο αδύνατος δεν επιβιώνει και ο δυνατός γιγαντώνεται. Στα πλαίσια αυτής της επιλογής αποφασίστηκε να ευνοηθεί η μεγάλη Πανελλήνια εξάπλωση του ΤΑΕΚΒΟΝΤΟ, με την δημιουργία όσο το δυνατόν περισσότερων Σωματείων σε κάθε γειτονιά των μεγάλων πόλεων, αλλά και στις μικρότερες πόλεις και στα νησιά της Ελλάδας.

Επειδή εκείνη την εποχή δεν υπήρχαν αρκετοί δάσκαλοι και προπονητές που να προέρχονταν αυτούσιοι από τον χώρο του ΤΑΕΚΒΟΝΤΟ, επιστρατεύτηκαν και συνάδελφοι που προέρχονταν από άλλες πολεμικές τέχνες και μαχητικά αθλήματα, οι οποίοι γνώρισαν και αγάπησαν το ΤΑΕΚΒΟΝΤΟ και αποφάσισαν να το υπηρετήσουν, προσφέροντας πολλά σε αυτήν την προσπάθεια. Μεγάλη ώθηση στην ανάπτυξη του Ελληνικού ΤΑΕΚΒΟΝΤΟ έδωσε στα μέσα της δεκαετίας του 80, μία εξαιρετική φουρνιά πολύ καλών αθλητών και μετέπειτα δασκάλων και προπονητών, οι οποίοι ήρθαν στην Ελλάδα από την Γερμανία και οι οποίοι είχαν θητεύσει σε μεγάλους Κορεάτες Δασκάλους. Επίσης μεγάλη πρόοδος επήλθε όταν από τα τέλη της δεκαετίας του 80, έρχονταν στην Ελλάδα σε τακτική βάση Κορεάτικες επίλεκτες αγωνιστικές ομάδες, ομάδες επίδειξης και κορυφαίοι Κορεάτες Δάσκαλοι, οι οποίοι με τις γνώσεις τους διεύρυναν τους ορίζοντες του Ελληνικού ΤΑΕΚΒΟΝΤΟ και το ανέβασαν πολλά επίπεδα. Ενώ από τα μέσα της δεκαετίας του 90 υπάρχει σχεδόν ανελλιπώς ένας Κορεάτης προπονητής στην Εθνική ομάδα ΤΑΕΚΒΟΝΤΟ, η παρουσία του οποίου εκτός από το τεχνικό μέρος, εξυπηρετεί και τις καλές δημόσιες σχέσεις του Ελληνικού ΤΑΕΚΒΟΝΤΟ με τα παγκόσμια κέντρα αποφάσεων του αθλήματος.  Σήμερα είναι σχεδόν υπόθεση ρουτίνας η μετάβαση επίλεκτων Ελλήνων αθλητών (ακόμη και σχολικής ηλικίας) με έξοδα των Σωματείων τους στην Κορέα, όπου και προπονούνται με τους κορυφαίους του αθλήματος.

Όλη αυτή η ανάπτυξη έγινε χωρίς κρατικά κονδύλια για τα Σωματεία του ΤΑΕΚΒΟΝΤΟ, καθώς τα χρήματα που ετησίως δίνονται από το κράτος στην Ελληνική Ομοσπονδία ΤΑΕΚΒΟΝΤΟ (ΕΛ.Ο.Τ.)  δεν επαρκούν ούτε στο ελάχιστο για να καλύψουν τις ίδιες ανάγκες της, με αποτέλεσμα αυτή αντί να επιχορηγεί τα 600 και πλέον Σωματεία της, να χρηματοδοτείται συστηματικά από αυτά (άμεσα, ή εμμέσως μέσω των Τοπικών Ενώσεων ΤΑΕΚΒΟΝΤΟ) (ετήσια συνδρομή, έκδοση Δ.Α.Ι., εξέταστρα DAN, παράβολο συμμετοχής σε Διασυλλογικά πρωταθλήματα, παράβολο μεταγραφής, κ.λ.π.). Ενώ και ο συναγωνισμός στα Πανελλήνια Πρωταθλήματα ΤΑΕΚΒΟΝΤΟ είναι τόσο μεγάλος, λόγω της πληθώρας των αθλητών σε κάθε κατηγορία βάρους, που τελικά πολύ λίγα Σωματεία επιχορηγούνται από την Γ.Γ.Α., βάσει των μεταλλίων που κατέκτησαν σε αυτά. Τέλος όσα σωματεία που καλλιεργούν το ΤΑΕΚΒΟΝΤΟ κατορθώνουν να επιχορηγούνται σε τακτική βάση από τον Δήμο όπου εδρεύουν, συνήθως βγαίνουν χαμένα στην τελική εκκαθάριση σε σχέση με τον Δήμο τους, καθώς αυτός εισπράττει από αυτά περισσότερα χρήματα από αυτά που τους δίνει, μέσω των δημοτικών τελών, καθώς οι αίθουσες που αυτά ενοικιάζουν είναι συνήθως πάνω από 150 m2 .

Η πάγια τακτική ενός μέσου Σωματείου που καλλιεργεί το ΤΑΕΚΒΟΝΤΟ είναι: α) δεν καλλιεργεί συνήθως κανένα άλλο άθλημα, έτσι ώστε ο χώρος άθλησης του Σωματείου να είναι διαθέσιμος όλες τις ώρες της ημέρας αποκλειστικά και μόνο για τα γκρουπ του ΤΑΕΚΒΟΝΤΟ, β) ενοικιάζει μία μεγάλη και λειτουργική αίθουσα (το κατώτατο όριο που θέτει η ΕΛ.Ο.Τ. για τα Σωματεία της είναι 160 τ.μ. συνολικό εμβαδόν), την οποία διαμορφώνει κατάλληλα για τις ανάγκες του αθλήματος και η οποία είναι συνήθως καθαρή, προσεγμένη και κλιματιζόμενη, γ) έχει πολλά καθημερινά γκρουπ (νηπιακά, προαγωνιστικά, αγωνιστικά, αυτοάμυνας, επιδείξεων, προετοιμασίας για DAN, κ.λ.π.) για όλες τις ανάγκες των αθλητών του, δ) καλλιεργεί την ολότητα της πολεμικής τέχνης του ΤΑΕΚΒΟΝΤΟ και όχι μόνο το αγωνιστικό του κομμάτι, ε) ασχολείται σοβαρά με την προπόνηση των παιδιών από την ηλικία ακόμη και των 4 ετών, στ) απασχολεί συνήθως έναν πτυχιούχο προπονητή του ΤΑΕΚΒΟΝΤΟ, που είναι εν λευκώ υπεύθυνος για όλα τα τμήματα, ζ) δεν πιέζει τους αθλητές του για να φέρουν αγωνιστικές διακρίσεις, καθώς η επιβίωση του δεν εξαρτάται από αυτό, η) η συνδρομή των μελών του είναι πιο υψηλή σε σχέση με αυτή των κρατικοδίαιτων Σωματείων, γιατί είναι  η αποκλειστική πηγή εσόδων του, θ) διαθέτει σε ετήσια βάση ένα σεβαστό κονδύλι για διαφημιστικούς σκοπούς, ι) επιδιώκει την ανεύρεση χορηγών (συνήθως επιχειρηματίες της τοπικής κοινωνίας)  για να  στηρίξουν τις προσπάθειες του Σωματείου.

Από τα παραπάνω φαίνεται η έκθεση των Σωματείων του ΤΑΕΚΒΟΝΤΟ στην Ελλάδα στους νόμους της ελεύθερης αγοράς, με το τεράστιο ρίσκο που αυτό εμπεριέχει, γεγονός πάντως που έχει βοηθήσει το Ελληνικό ΤΑΕΚΒΟΝΤΟ να αναπτύσσεται με αυτούς τους εντυπωσιακούς ρυθμούς, βασιζόμενο στην αγάπη των Ελληνόπουλων και στις δικές του δυνάμεις και όχι στα κρατικά κονδύλια και στις κρατικές εγκαταστάσεις και που εγγυάται και το λαμπρό του μέλλον στην Ελλάδα, ανεξάρτητα από την παραμονή του ή όχι στο πρόγραμμα των Ολυμπιακών αγώνων και τις μελλοντικές αγωνιστικές του διακρίσεις.