PostHeaderIcon Η ΑΥΤΟΑΜΥΝΑ ΚΑΙ ΟΙ ΠΟΛΕΜΙΚΕΣ ΤΕΧΝΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ - 5. Η ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΥΤΟΑΜΥΝΑ ΚΑΙ ΟΙ ΠΟΛΕΜΙΚΕΣ ΤΕΧΝΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Ευρετήριο Άρθρου
Η ΑΥΤΟΑΜΥΝΑ ΚΑΙ ΟΙ ΠΟΛΕΜΙΚΕΣ ΤΕΧΝΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
1. ΠΡΟΛΟΓΟΣ
2. ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΑΥΤΟΑΜΥΝΑ
3. ΠΡΟΛΗΠΤΙΚΗ ΑΥΤΟΑΜΥΝΑ
4. ΟΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΑΥΤΟΑΜΥΝΑΣ ΚΑΙ Η ΠΡΟΠΟΝΗΣΗ ΣΤΙΣ ΠΟΛΕΜΙΚΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
5. Η ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΥΤΟΑΜΥΝΑ ΚΑΙ ΟΙ ΠΟΛΕΜΙΚΕΣ ΤΕΧΝΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
6. ΜΙΑ ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΗ ΠΡΟΤΑΣΗ ΠΡΟΠΟΝΗΣΗΣ ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΑΥΤΟΑΜΥΝΑΣ
Όλες οι Σελίδες
5. Η ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΥΤΟΑΜΥΝΑ ΚΑΙ ΟΙ ΠΟΛΕΜΙΚΕΣ ΤΕΧΝΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Όπως είπαμε και παραπάνω υπάρχουν πολλοί καλοί λόγοι για να ασχοληθούν οι Έλληνες, οι Ελληνίδες και τα Ελληνόπουλα με τις πολεμικές τέχνες και τα μαχητικά αθλήματα. Μερικοί από τους πιο βασικούς λόγους είναι οι εξής: 1) η ολόπλευρη εκγύμναση του σώματος, 2) η ανάπτυξη αυτοπειθαρχίας, εσωτερικής αρμονίας και αυτοπεποίθησης, 3) η σωστή κοινωνικοποίηση μέσα από την ένταξη σε μία ομάδα με ευγενείς σκοπούς και υγιείς στόχους, 4) η εκμάθηση εξειδικευμένων κινητικών δεξιοτήτων, 5)  η απόκτηση μαχητικών εμπειριών, 6) ο πρωταθλητισμός σε ένα μαχητικό άθλημα και 7) η απόκτηση ενός ικανοποιητικού επιπέδου αυτοπροστασίας.

Στην Ελλάδα βέβαια όλες οι πολεμικές τέχνες και τα μαχητικά αθλήματα προβάλλουν την αυτοάμυνα, σαν έναν από τους πιο βασικούς λόγους για να ασχοληθεί κάποιος με την προπόνηση σε αυτά και υπόσχονται θεαματικά αποτελέσματα σε αυτόν τον τομέα. Κατά την γνώμη μου αυτό απέχει από την πραγματικότητα και θα προσπαθήσω να το αποδείξω, εκφράζοντας παρακάτω τις ενστάσεις μου και τους προβληματισμούς μου. Κάθε πολεμική τέχνη και μαχητικό άθλημα έχει την δική της ξεχωριστή τεχνική δομή και τρόπο να δουλεύει τους ασκούμενους σε αυτήν, έτσι ώστε να τους κάνει με τα χρόνια να αποκτήσουν ανεπτυγμένες σωματικές, τεχνικές και μαχητικές ικανότητες, γεγονός όμως που δεν τους εξασφαλίζει αρκετά σε μία πραγματική κατάσταση αυτοάμυνας, αν δεν έχουν προσαρμόσει αυτές τους τις ικανότητες σε μία ρεαλιστική βάση αυτοάμυνας. Το πρόβλημα για μένα δεν είναι το γεγονός αυτό, αλλά το ότι πολλοί έμπειροι ασκούμενοι, αθλητές, ακόμη και πρωταθλητές πολεμικών τεχνών και μαχητικών αθλημάτων, δεν έχουν επίγνωση αυτής τους της ανεπάρκειας σε καταστάσεις ρεαλιστικής αυτοάμυνας, αλλά αισθάνονται άτρωτοι σε οποιαδήποτε κατάσταση αυτοάμυνας, βασιζόμενοι στα εξής: α) ότι έχουν πολύ καλή φυσική κατάσταση και εξαιρετικές σωματικές ικανότητες, β) ότι κατέχουν πολύ καλά την τέχνη που ειδικεύονται και γ) ότι πολλοί από αυτούς ψάχνονται και ασχολούνται και με άλλα διαφορετικά είδη (από το είδος που ειδικεύονται) πολεμικών τεχνών, για να καλύψουν τις τυχόν ελλείψεις και αδυναμίες τους και να δώσουν επιπλέον δυνατότητες στον εαυτό τους.

Γιατί όμως όλα αυτά δεν επαρκούν για να εξασφαλίσουν σε κάποιον έναν πολύ καλό επίπεδο ρεαλιστικής αυτοάμυνας;

Για να βοηθηθούμε ας πάρουμε υποθετικά παραδείγματα από τον καλύτερο από κάθε πολεμική τέχνη και μαχητικό άθλημα και ας εξετάσουμε τα πλεονεκτήματα και κυρίως τα μειονεκτήματα τους σε μία πραγματική κατάσταση αυτοάμυνας.

1) Ένας μαχητής που ειδικεύεται στα λακτίσματα χάνει πολύ από την μαχητική του ικανότητα: α) αν του κλείσουμε την απόσταση β) χωρίς ένα υποτυπώδες έστω ζέσταμα δεν μπορεί να εκφράσει το 100% των δυνατοτήτων του γ) αν φοράει ακατάλληλο παντελόνι και ακατάλληλα παπούτσια, δ) σε ολισθηρό έδαφος, ε) σε χώρους: στενούς (π.χ. ασανσέρ), με εμπόδια (π.χ. καρέκλες και τραπέζια) και ανισόπεδους (π.χ. σκάλα) και στ) σε οποιοδήποτε πιάσιμο ή λαβή.

2) Ένας μαχητής που ειδικεύεται στις γροθιές (και σε συνδυασμό με λακτίσματα), είναι πραγματικά πολύ αξιόμαχος, γιατί έχει (συνήθως) βιώσει την αμεσότητα της μάχης στο ρινγκ, που είναι αντικειμενικά πολύ ρεαλιστική. Τα μειονεκτήματα του είναι κυρίως στις περιπτώσεις: α) που θα υποστεί πιάσιμο ή λαβή, β) που ο αντίπαλος βγει στο πλάι ή πίσω του, γ) όταν έχει να αντιμετωπίσει πολλούς αντιπάλους, δ) όταν έχει να αντιμετωπίσει οπλισμένο (με όπλο πόλης) αντίπαλο, ενώ ε) χάνει κάποιες από τις επιθετικές δυνατότητες του εξαιτίας του γεγονότος ότι δεν φοράει γάντια για να προστατεύει τις γροθιές του, αλλά και από τις αμυντικές δυνατότητες του, καθώς τα γάντια τον βοηθάνε στα μπλοκ πάνω στο ρινγκ.

3) Ένας μαχητής που ειδικεύεται στην όρθια πάλη (που εκφράζεται κυρίως με πιασίματα, λαβές και ρίψεις), είναι επίσης πολύ αξιόμαχος (ιδίως όταν έχει αγωνιστική εμπειρία), καθώς συνήθως είναι πιο μυώδης από τον μέσο όρο και οι μαχητικές του ικανότητες είναι άμεσα εφαρμόσιμες σε μία κατάσταση αυτοάμυνας. Τα μειονεκτήματα του είναι: α) η απειρία του στην αντιμετώπιση χτυπημάτων, β) αν έχει μάθει να χρησιμοποιεί τα ρούχα του αντιπάλου του, τότε χάνει πολλές από τις δυνατότητές του όταν ο αντίπαλος του είναι ελαφρά ντυμένος (ή γυμνός από την μέση και πάνω), γ) δεν έχει συνηθίσει να καλύπτει κατά την εξέλιξη της όρθιας πάλης τα ευαίσθητα σημεία του σώματός του (γεννητικά όργανα, μπροστινό μέρος λαιμού, μάτια, κ.ά.), που είναι εκτεθειμένα κυρίως σε σημεία πίεσης, δ) σε περίπτωση ύπαρξης και δεύτερου αντιπάλου είναι εντελώς εκτεθειμένος σε αυτόν, κατά την εμπλοκή του σε πάλη με τον πρώτο αντίπαλο και ε) όταν έχει να αντιμετωπίσει οπλισμένο (με όπλο πόλης) αντίπαλο.

4) Ένας μαχητής που ειδικεύεται στην πάλη εδάφους δεν μπορεί να αξιοποιήσει καθόλου τις ικανότητες του σε μία ρεαλιστική κατάσταση αυτοάμυνας, για τους εξής λόγους: α) η βασικότερη αρχή της επιτυχημένης αυτοάμυνας είναι η διατήρηση της όρθιας στάσης (ένας μεγάλος Ιάπωνας δάσκαλος είχε πει: «αν πρέπει σε μία συμπλοκή να είναι κάποιος στο έδαφος, αυτός πρέπει να είναι μόνο ο αντίπαλός σου»), ενώ και ο ίδιος ο μαχητής επιδιώκοντας να παρασύρει τον αντίπαλό του στο έδαφος, για να εκμεταλλευτεί εκεί την μεγάλη του τεχνική υπεροχή, χάνει και ο ίδιος το 50% της δικής του μαχητικής ικανότητας, β) η οποιαδήποτε ηθελημένη (λόγω τακτικής) επαφή με το έδαφος, εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους τραυματισμού (οι τεχνικές «αυτοθυσίας» είναι μόνο για το γυμναστήριο με το ειδικό πάτωμα, για τους αγώνες στο τατάμι κα για τις επιδείξεις) και γ) σε περίπτωση ύπαρξης και δεύτερου αντιπάλου, είναι πλήρως εκτεθειμένος στα χτυπήματα αυτού, καθώς βρίσκεται σε εμπλοκή στο έδαφος με τον πρώτο αντίπαλο.

5) Ένας μαχητής που ειδικεύεται σε πολεμικές τέχνες που έχουν αγωνιστική έκφραση με ημιεπαφή, έχει το μεγάλο μειονέκτημα ότι αναλώνει το μεγαλύτερο μέρος της προπόνησης του (και κατ’ επέκταση διαμορφώνει και την τακτική του), τελειοποιώντας τεχνικές που έχουν από μικρή έως ανύπαρκτη αξία σε μία ρεαλιστική κατάσταση αυτοάμυνας, ενώ έχει και λάθος ανατροφοδότηση για τις αντιδράσεις του αντιπάλου σε μία πραγματική μάχη.

6) Ένας μαχητής που ειδικεύεται στην μάχη με όπλα πόλης (κυρίως ραβδί και μαχαίρι) έχει τα εξής μειονεκτήματα: α) στην προπόνηση του επικεντρώνεται στην αντιμετώπιση των όπλων αυτών, χωρίς να υπολογίζεται ότι πρέπει να αντιμετωπιστεί και η υπόλοιπη γκάμα της μαχητικής ικανότητας του οπλισμένου αντιπάλου (με απλά λόγια, ο επιτιθέμενος που κρατάει π.χ. μαχαίρι, επιτίθεται μόνο με το μαχαίρι και όχι με το σύνολο των όπλων του (πόδια, γόνατα, αγκώνες, με το άλλο χέρι, πιασίματα, λαβές, κ.ά.)), β) σε αρκετές περιπτώσεις στην προπόνησή του οι επιθέσεις που αντιμετωπίζει είναι τυποποιημένες και όχι πολυαξονικές και απρόβλεπτες και γ) συνήθως στην προπόνηση αγνοεί έναν πολύ σημαντικό παράγοντα αυτοάμυνας με τα όπλα πόλης, που είναι η εκμάθηση της χρήσης τους με αμυντικό τρόπο, δηλαδή με την πρόκληση της μικρότερης δυνατής φθοράς του αντιπάλου και οδηγείται σε κατάχρηση βίας.

7) Ένας μαχητής που ειδικεύεται σε πολεμικές τέχνες χωρίς αγωνιστική έκφραση και με απόλυτο προσανατολισμό στην αυτοάμυνα έχει τα εξής μειονεκτήματα: α) επειδή στην προπόνηση χρησιμοποιούνται συνήθως προκαθορισμένες και τυποποιημένες επιθέσεις και αποφεύγεται η πλήρης επαφή, δεν έχει σωστή αίσθηση των φυσικών αντιδράσεων του αντιπάλου, β) δεν μπορεί να εκπαιδευθεί εκ των πραγμάτων στο εύρος των περιπτώσεων αυτοάμυνας που επιφυλάσσει η πραγματικότητα και γ) σε πολλές περιπτώσεις προτιμάει σαν τακτική σωστής αυτοάμυνας την χρήση πολλών συνεχόμενων χτυπημάτων, που μπορούν να προκαλέσουν σοβαρά προβλήματα στον επιτιθέμενο, ενώ έτσι δεν μπορεί να αντεπεξέλθει έγκαιρα σε μία ταυτόχρονη επίθεση από δεύτερο επιτιθέμενο.

8) Ένας μαχητής που ειδικεύεται σε αυτοάμυνα επιχειρησιακού και στρατιωτικού τύπου που απευθύνεται κυρίως σε επαγγελματίες, έχει το τεράστιο μειονέκτημα της χρήσης υπερβολικής βίας, που εκθέτει τον επαγγελματία και τους εντολοδόχους του τόσο νομικά, όσο και υπηρεσιακά, αλλά και έναντι της κοινής γνώμης, καθώς τα συστήματα αυτά έχουν δημιουργηθεί για να αντιμετωπίσουν συγκεκριμένα προβλήματα άλλων κοινωνιών τελείως διαφορετικών από την Ελληνική, ενώ έχουν μεταφερθεί αυτούσια χωρίς την παραμικρή προσαρμογή στην Ελληνική πραγματικότητα, με αποτέλεσμα να δημιουργούν πολλά νομικά προβλήματα σε περίπτωση εφαρμογής των τεχνικών και των τακτικών τους.

9) Τέλος κερδίζει έδαφος τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα η τάση ένας μαχητής να προπονείται πέρα από την βασική  του πολεμική τέχνη και σε άλλες πολεμικές τέχνες, τελείως διαφορετικές από αυτήν, για να αναπτύξει πολύπλευρα τις μαχητικές του ικανότητες και να καλύψει κάθε του αδυναμία και έλλειψη πάνω σε κάθε τύπο μάχης. Αυτό είναι βέβαια πάρα πολύ θετικό, όμως δεν αναπτύσσει ανάλογα την ικανότητα ρεαλιστικής αυτοάμυνας του ασκούμενου, αν δεν γίνει με συγκεκριμένες προδιαγραφές.