PostHeaderIcon Η ΑΥΤΟΑΜΥΝΑ ΚΑΙ ΟΙ ΠΟΛΕΜΙΚΕΣ ΤΕΧΝΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ - 3. ΠΡΟΛΗΠΤΙΚΗ ΑΥΤΟΑΜΥΝΑ

Ευρετήριο Άρθρου
Η ΑΥΤΟΑΜΥΝΑ ΚΑΙ ΟΙ ΠΟΛΕΜΙΚΕΣ ΤΕΧΝΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
1. ΠΡΟΛΟΓΟΣ
2. ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΑΥΤΟΑΜΥΝΑ
3. ΠΡΟΛΗΠΤΙΚΗ ΑΥΤΟΑΜΥΝΑ
4. ΟΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΑΥΤΟΑΜΥΝΑΣ ΚΑΙ Η ΠΡΟΠΟΝΗΣΗ ΣΤΙΣ ΠΟΛΕΜΙΚΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
5. Η ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΥΤΟΑΜΥΝΑ ΚΑΙ ΟΙ ΠΟΛΕΜΙΚΕΣ ΤΕΧΝΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
6. ΜΙΑ ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΗ ΠΡΟΤΑΣΗ ΠΡΟΠΟΝΗΣΗΣ ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΑΥΤΟΑΜΥΝΑΣ
Όλες οι Σελίδες
3. ΠΡΟΛΗΠΤΙΚΗ ΑΥΤΟΑΜΥΝΑ

Η αυτοάμυνα δεν είναι απαραίτητο να εμπεριέχει την εφαρμογή βίας, ενώ και όταν ακόμη γίνεται χρήση βίας, αυτή θα πρέπει να είναι η λιγότερη δυνατή κατά περίπτωση και πάντοτε απόλυτα ελεγχόμενη από τον αμυνόμενο.

Θα χώριζα τις καταστάσεις αυτοάμυνας σε δύο μεγάλες κατηγορίες: α) αυτές που περιέχουν στο στοιχείο του αιφνιδιασμού (π.χ. μία εντελώς αναπάντεχη επίθεση εκ των όπισθεν, σε έναν σκοτεινό δρόμο, με σκοπό την ληστεία) και β) αυτές που δεν περιέχουν το στοιχείο του αιφνιδιασμού (π.χ. μετά από μία ανταλλαγή ύβρεων μεταξύ δύο οδηγών παρακείμενων αυτοκινήτων, ο ένας από αυτούς βγαίνει έξω και κινείται απειλητικά κατά του άλλου οδηγού). Δεν χρειάζεται και μεγάλη εμπειρία για να καταλάβει κανείς πόσο περισσότερο επικίνδυνες είναι οι καταστάσεις αυτοάμυνας που περιέχουν το στοιχείο του αιφνιδιασμού, καθώς σε μία τέτοια κατάσταση στην πραγματική ζωή (αντίθετα από τις ταινίες δράσης, όπου υπάρχει «χορογραφία» σκηνών δράσης αρκετών λεπτών με περίτεχνες κινήσεις, για να εντυπωσιαστεί ο απλός θεατής και αντίθετα με τους αγώνες των μαχητικών αθλημάτων, όπου υπάρχει ο διαιτητής για να προστατέψει τον παθόντα και να του δώσει ανάσες, για να συνεχίσει την μάχη), όποιος δεχτεί πρώτος ένα «γεμάτο» χτύπημα, είναι σχεδόν αδύνατο να ανακάμψει και να «πάρει το πάνω χέρι» σε μία συμπλοκή.

Με πιο απλά λόγια, σε μία κατάσταση αυτοάμυνας ο αιφνιδιασμός είναι σχεδόν πάντα καταδικαστικός γι’ αυτόν που θα τον υποστεί.

Κατά την γνώμη μου όμως με την κατάλληλη εκπαίδευση, μπορεί να περιοριστεί αρκετά το ενδεχόμενο του αιφνιδιασμού ενός απλού ανθρώπου, που θα τον φέρει σε δυσχερέστατη θέση σε μία κατάσταση αυτοάμυνας.

Η πρώτη γραμμή αυτοάμυνας πρέπει να είναι η συνεχής επαγρύπνηση και η τήρηση μίας υποψιασμένης στάσης ζωής, που θα μας προστατεύει από τις κακοτοπιές και τις φασαρίες. Στα πλαίσια αυτής της τακτικής είναι πολύ χρήσιμα τα παρακάτω: 1) την νύχτα δεν πρέπει να προτιμάμε να διασχίσουμε ένα σκοτεινό δρομάκι από έναν καλοφωτισμένο δρόμο κι ας χρειάζεται έτσι να περπατήσουμε παραπάνω απόσταση. 2) Δεν πρέπει ποτέ να κρατάμε μία τσάντα ή έναν χαρτοφύλακα προς την μεριά του δρόμου, αλλά από την εσωτερική του πλευρά προς τον τοίχο. 3) Αν περπατάμε και αντιληφθούμε κάποια διένεξη ή καβγά μεταξύ αγνώστων κοντά μας, ας αποφύγουμε να περάσουμε από δίπλα

τους. 4) Αν περπατάμε και αισθανθούμε ότι κάποιος μας ακολουθεί για αρκετή ώρα, μπορούμε να σταματήσουμε ξαφνικά και να γυρίσουμε να τον τσεκάρουμε, π.χ. υποκρινόμενοι ότι κάποιος μας καλεί στο κινητό. 5) Δεν γυρίζουμε ποτέ την πλάτη σε ύποπτα ή μεθυσμένα άτομα. 6) Αποφεύγουμε να μπούμε σε ασανσέρ με άγνωστα άτομα. 7) Όταν περιμένουμε σε ένα φανάρι με το αυτοκίνητο: α) έχουμε όλες τις ασφάλειες κλειστές, β) δεν έχουμε αντικείμενα που τραβούν την προσοχή στα καθίσματα και γ) παρατηρούμε κάθε ύποπτη κίνηση πεζών ή άλλων οχημάτων και δεν χαζεύουμε. 8) Όταν μπαίνουμε και όταν βγαίνουμε από κάθε χώρο (ιδίως σε χώρους που δεν γνωρίζουμε καλά) είμαστε προσεχτικοί. 9) Όταν επιστρέφουμε νύχτα στο σπίτι με αυτοκίνητο, τσεκάρουμε καλά τον γύρω χώρο πριν βγούμε και έχουμε ήδη βρει το κλειδί της εξώπορτας, για να μην το ψάχνουμε μπροστά από αυτή. 10) Αποφεύγουμε να συνωστιζόμαστε μαζί με τον πολύ κόσμο στις ουρές στα μέσα μαζικής μεταφοράς, αλλά καθόμαστε λίγο πιο πίσω, ελέγχοντας τον χώρο και τους γύρω μας.

Γενικά θα πρέπει να έχουμε πάντα έναν βαθμό συναγερμού για ότι συμβαίνει γύρω μας.

Η δεύτερη γραμμή αυτοάμυνας πρέπει να είναι η ευγένεια, η ψυχραιμία και η προσπάθεια λεκτικής εκτόνωσης μιας διαφαινόμενης κατάστασης αυτοάμυνας. Μία σωστή κουβέντα, μία φιλική χειρονομία και ένα χαμόγελο την κατάλληλη στιγμή, μπορούν να σταματήσουν μία γροθιά πιο αποτελεσματικά από το καλύτερο μπλοκ και να αποφορτίσουν μία ατμόσφαιρα που «μυρίζει μπαρούτι».

Η τρίτη και βασικότερη γραμμή αυτοάμυνας πρέπει να είναι η φυγή, όχι με άτακτο αλλά με προσεκτικό τρόπο. Όποτε έχουμε το περιθώριο να φύγουμε για να μην εμπλακούμε σε μία βίαιη αντιπαράθεση (άσχετα αν φαινομενικά «έχουμε το πάνω χέρι»), είναι σοφό και πρέπον να το κάνουμε, χωρίς αυτό να θεωρείται δειλία. Άλλωστε σε έναν καυγά, όλοι είναι ουσιαστικά χαμένοι. Ο μεγάλος δάσκαλος και ιδρυτής του AIKIDO Μοριχέϊ Ουέσιμπα, όταν ρωτήθηκε από έναν μαθητή του, τι θα έκανε και ποια τεχνική θα επέλεγε, αν πάνω στο πεζοδρόμιο που βάδιζε του έκλεινε τον δρόμο ένας μεγαλόσωμος άνδρας με άγριες διαθέσεις, αυτός απάντησε ότι θα πήγαινε να βαδίσει στο απέναντι πεζοδρόμιο.

Σκεφτείτε ακόμη πόσοι καβγάδες μεταξύ ανδρών αποφεύχθηκαν την τελευταία στιγμή, επειδή μία γυναίκα τράβηξε από το χέρι (για να τον πάρει να φύγουν και «να δώσει τόπο στην οργή») τον οξύθυμο συνοδό της που ετοιμαζόταν να τσακωθεί με κάποιον άλλο, συνήθως για ασήμαντη αφορμή. Αυτό μας λέει ότι η «αυξημένη τεστοστερόνη» είναι ο χειρότερος σύμβουλος στις κοινωνικές μας συναναστροφές.

Η προπόνηση στις πολεμικές τέχνες μπορεί να αναπτύξει σε πολύ  μεγάλο βαθμό τις τρεις παραπάνω γραμμές αυτοάμυνας και να δώσει έτσι ένα αρχικό πλεονέκτημα στον ασκούμενο σε αυτές.